เรื่องใบไม้ชรา
ใบไม้ชราพักผ่อนสงบอยู่กลางทุ่งกว้าง หลังจากการเดินทางอันยาวนานและเหนื่อยล้า บนท้องฟ้าราตรีมีหมู่ดาวระยิบ จันทร์เสี้ยวเห็นใบไม้ชราดูอิดโรย จึงกระซิบถามด้วยความเป็นห่วง
“ไงท่านคืนนี้ดูอ่อนล้านัก”
“ฉันเพิ่งกลับมาจากการเดินทาง” ใบไม้ชราตอบ
“เป็นนักเดินทางท่องเที่ยว เหตุใดท่านกลับไม่สนุกล่ะ” จันทร์เสี้ยวถามอีก
“ที่ฉันรู้สึกเหนื่อย เป็นเพราะว่าฉันกำลังโศกเศร้าสลดใจ” ใบไม้ชราตอบ
จันทร์เสี้ยวขยับลงมาใกล้ใบไม้ชราแล้วถาม
“ท่านกำลังรู้สึกเศร้าด้วยเรื่องอันใดหรือ พอจะเล่าให้ฉันฟังได้ไหม บางทีฉันอาจจะช่วยท่านได้บ้าง”
“ฉันได้เดินทางไกลไปรอบโลก โดยมีกระแสลมเป็นผู้นำทาง ได้พบโลกกว้าง ได้รู้ได้เห็น ฉันได้พบกับความจริงว่า ทั่วทั้งโลกญาติพี่น้องของฉันกำลังลดน้อยลงอย่างน่าใจหาย เผ่าพันธุ์ของฉันกำลังถูกทำลาย”
แล้วใบไม้ชราจึงเริ่มเล่าที่มาของความเศร้า เล่าถึงการเดินทางให้พระจันทร์เสี้ยวฟัง
“ฉันเกิดและเติบโตบนต้นไม้ใหญ่ ท่ามกลางป่าเขาลำเนาที่อุดมไปด้วยแมกไม้นานาพรรณ มีลำธารใสที่ไหลทอดลงมาจากหุบเขา ฉันมีพี่น้องและเพื่อนๆมากมาย”
“คืนและวันผ่านไป ฤดูกาลค่อยๆเปลี่ยนจากฤดูร้อนที่แสงแดดใสกระจ่าง เป็นฤดูฝนที่ชุ่มชื้นฉ่ำเย็น กระทั่งเป็นฤดูหนาวอันรื่นรมย์”
“ฉันค่อยๆเติบโตทีละน้อยๆ ได้รู้จักกับสายลมในฤดูร้อน ได้ทักทายกับสายฝน และได้สนทนากับแสงแดดอุ่นในฤดูหนาว ทุกๆเช้าฉันมักจะได้รับการทักทาย และฟังเพลงไพเราะจากหมู่นกตัวเล็กเสมอๆ”
“พวกเราทั้งหมดต่างพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน เกี่ยวข้องสัมพันธ์กันอย่างใกล้ชิด สายฝนช่วยให้ฉันสดชื่น แสงแดดทำให้อากาศบริสุทธิ์”
“ฉันมีความสุขอยู่กับวันเดือนและปีที่ค่อยๆผ่านไปอย่างสม่ำเสมอจวบจนเมื่อวัยชราล่วงมาถึง”
“เมื่อสายลมพาฉันท่องเที่ยวจนรอบโลกแล้ว ฉันขอร้องให้เขาพาฉันกลับมาส่งบ้าน ซึ่งเป็นที่ๆฉันอยู่อย่างมีความสุข อยู่กับสิ่งแวดล้อมอันบริสุทธิ์ มีเพื่อนๆที่ต่างเอื้ออาทรต่อกัน ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน แต่ฉันอดคิดถึงเป็นห่วงญาติๆของฉันไม่ได้”
“คืนนี้บรรยากาศดี ฉันจึงออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ และชมความงามของท่าน นึกอยากให้ญาติๆของฉันที่อยู่ในเมืองได้มาอยู่ที่นี่ด้วยกัน และร่วมชมความงามของท่านด้วยกัน”
“วันหนึ่ง สายลมเพื่อนเก่าเข้ามาสนทนากับฉันอย่างแผ่วเบาและบอกว่า เขากำลังจะเดินทางไกล ท่องเที่ยวไปตามที่ต่างๆ สายลมเป็นนักเดินทางตัวฉกาจ เขาเดินทางรอบโลกมาแล้วหลายครั้ง และในครั้งนี้เขาอยากชวนฉันไปเป็นเพื่อน”
“ในที่สุดเราก็ตกลงกันว่าจะออกท่องเที่ยวด้วยกัน สายลมพาฉันท่องไปทุกหนทุกแห่ง การท่องเที่ยวเดินทาง ทำให้ฉันได้พบเห็นและเรียนรู้ในสิ่งต่างๆมากมาย”
“สายลมพาฉันแวะเยี่ยมเยียนญาติพี่น้องตามที่ต่างๆ พวกเขากำลังเดือดร้อน เพราะมนุษย์พากันตัดไม้ทำลายป่า เพียงเพราะเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัว”
“พวกมนุษย์สร้างโรงงานปล่อยควันพิษและของเสียในเมืองใหญ่เต็มไปด้วยอากาศที่เป็นพิษ ญาติๆของฉันในเมืองใหญ่มีเหลืออยู่น้อยมาก และต่างต้องทำงานหนักเพื่อช่วยทำให้อากาศบริสุทธิ์ แทบทุกแห่งทั่วโลกมีแต่มนุษย์ที่ชอบสร้างมลพิษ”
“พวกเขาไม่รู้ว่าญาติของฉันต้องทำงานหนักเพราะพวกเขา ถ้าญาติของฉันและตัวฉันสูญไปจากโลก มนุษย์จะเอาอากาศบริสุทธิ์ที่ไหนหายใจ”
จันทร์เสี้ยวรู้สึกเห็นใจใบไม้ชรา อยากช่วยคลายความหมองเศร้าในใจ จึงถอยคืนกลับสู่ท้องฟ้ากว้าง ส่องแสงเรืองให้ใบไม้ชราชมท่ามกลางหมู่ดาวยามราตรี โดยมีสายลมคอยวนเวียนอยู่ใกล้ๆ
ทั้งสองต่างอยู่ในภวังค์ ครุ่นคิดว่าทำอย่างไรหนอ มนุษย์ถึงจะรู้ค่าแห่งความเกี่ยวข้องสัมพันธ์กันของทุกสิ่ง และเลิกสร้างมลพิษสกปรกกันเสียที
|
